-->

تخلیه طیور در کشتارگاه صنعتی اصفهان مرغ

کشتارگاه طیور به مکانی اطلاق می‌گردد که در آن طیوری که حدوداً 45 روز را در واحدهای مرغداری پرورش یافتند و برای انسان ازنظر منابع غنی غذائی ارزش بسزایی دارند زیر نظر دامپزشکان مجرب و ناظر ذبح شرعی به‌طور کاملاً بهداشتی و حلال کشتار شده و با کنترل بهداشتی مؤثر در روند فرآوری، این محصولات به‌صورت متنوع عرضه می‌شوند. کشتارگاه دارای تأسیساتی از قبیل پخت ضایعات، تصفیه‌خانه بیولوژیک، آزمایشگاه، تأسیسات سردخانه و تونل انجماد، سالن کشتار و سالن بسته‌بندی یا فرآوری مرغ و سایر تأسیسات ضروری می‌باشد. گوشت مرغ از دیدگاه تغذیه‌ای منبع بسیار خوبی ازنظر پروتئین آهن و فسفر می‌باشد همچنین دارای مقادیر فراوانی ویتامین در چربی و جگر بوده و ازنظر هضم، بر گوشت سایر محصولات دامی ارجحیت دارد. به‌طور کل اکثر مردم دنیا رغبت بیشتری به مصرف گوشت مرغ نشان می‌دهند که علت آن را می‌توان در میزان کم‌چربی  و کلسترول و نیز طبخ سریع و طعم لذیذ آن جست. امروزه در اغلب کشورها سعی می‌شود که قسمت‌های مختلف لاشه مرغ به‌طور مجزا بسته‌بندی و در اختیار مصرف‌کننده قرار گیرد. مصرف‌کنندگان می‌توانند با توجه به سلیقه و امکانات مالی خود از قسمت‌های مختلف مرغ از قبیل ران، سینه، بال، گردن، جوجه‌کبابی و از آلایشات مانند دل و جگر و سنگدان تمیز شده نیز استفاده کنند. از مزایای محصولات قطعه‌بندی، می‌توان به استفاده بهینه از تمامی قسمت‌های مرغ اشاره کرد.

اهمیت نحوه بارگیری و ارسال مرغ زنده به کشتارگاه

در سالن فرآوری ( بسته‌بندی ) کشتارگاه، لاشه‌های طیور کشتار شده ازنظر درجه کیفیت تفکیک می‌شوند. ارزش مرغ‌های گوشتی فقط بعد از کشتار و درجه‌بندی می‌تواند ارزیابی شود. بارگیری، حمل و کشتار طیور وقتی با مدیریت ضعیف انجام شود منجر به کاهش کیفیت لاشه می‌شود. بارگیری و حمل مرغ بسیار استرس‌زا می‌باشد. انتقال مرغ به کشتارگاه باید در آرامش کامل صورت پذیرد تا استرس کمتری به آن‌ها وارد گردد. نتیجه این عمل کاهش درصد حذف و تلفات در کشتارگاه است. مسئولیت باید بین مرغدار و کشتارگاه تقسیم شود. مرغدار باید وزن و تعداد مرغ ارسالی به کشتارگاه را به‌دقت بداند، مدت‌زمان گرسنه نگه‌داشتن طیور را قبل از کشتار رعایت کند و همچنین در نحوه جمع‌آوری و بارگیری صحیح مرغ نظارت کامل داشته باشد. مسئولین کشتارگاه نیز برای حمل مرغ باید به حفظ رعایت بهداشت قفس‌ها و ماشین ارسالی به مرغداری کوشا باشند. بارگیری باید بر اساس ظرفیت ماشین حمل مرغ، وزن مرغ‌ها و تعداد آن‌ها در قفس‌ها تنظیم شود. بارگیری باید به نحوی انجام شود که حداقل استرس و صدمه را به طیور برساند. هنگام گرفتن طیور باید دقت لازم صورت گیرد تا از خفگی و صدمات وارده به بال، ران و پوست و گردن جلوگیری شود. بهتر است بارگیری در تاریکی انجام گیرد چون مرغ آرام‌تر بوده و احتمال خفگی و ضایعات پوستی و بدنی در آن‌ها کمتر می‌شود.

بازرسی قبل از کشتار و بعد از کشتار

طیور کشتاری مورد مصرف انسان باید ازنظر بهداشتی بازرسی شوند تا برای مصرف مناسب باشند این مراحل شامل بازرسی قبل و بعد از کشتار است که یکی از وظایف مسئولین دامپزشکی در خط تولید می‌باشد. در کشتارگاه‌های صنعتی هویت طیور کشتاری به کشتارگاه مشخص می‌باشد و مدیریت کشتارگاه گزارش کاملی از تعداد، نژاد، تعداد تلفات قبل از کشتار و علت نامناسب بودن هر لاشه برای مصرف انسان را بر اساس نظر گروه بازرسی دامپزشکی، همراه با سایر گزارشات حداقل به مدت یک سال بایگانی و نگهداری می‌کنند.

مرغ‌ها قبل از کشتار ازنظر ظاهری و یا بالینی مورد آزمایش قرار می‌گیرند و اگر نشانه‌ای از بیماری‌های قابل‌انتقال به انسان نمایان شد، محموله رسیده عودت داده می‌شود. در شرایط آب و هوایی خاص، مرغ‌ها نیاز به ذبح فوری دارند. در تابستان تغییر یکنواخت هوا در ماشین حمل و یا محل انتظار لازم است رعایت شود، در غیر این صورت با تلفات شدیدی روبرو می‌شویم.

معاینات پس از کشتار در طیور که بلافاصله پس از کشتار انجام می‌شود شامل معاینه ظاهری لاشه، ملامسه و در صورت لزوم کالبدگشایی و بررسی‌های آزمایشگاهی است و شرایطی که نسبتاً عمومی بوده و باید در این بازرسی تشخیص داده شوند شامل خون‌ریزی ناقص، لاغری مفرط، کوفتگی و شکستگی، سپتی سمی، آسیت، تومورهای، بدخیم، خون‌گیری ناقص یا حرام شدگی لاشه و معاینات احشاء می‌باشد. رنگ، شکل و یکنواختی اندام و بافت‌ها لازم است به‌صورت انفرادی و یا به‌طورکلی مورد مشاهده قرار گیرد. رنگ لاشه طیور به عواملی از قبیل: سن، جنس،تغذیه و دمای اسکالدر طی کشتار بستگی دارد. دستگاه گوارش، کبد، طحال و قلب لازم است برای معاینه ظاهری و لمسی در معرض دید قرار بگیرند. یک بازرس گوشت طیور باید قادر به مشاهده داخل لاشه و تعیین هرگونه ضایعات پاتولوژیک از قبیل تورم کیسه‌های هوایی، پریتونیت و هپاتیت باشد.

کشتار و کیفیت لاشه

برخی از عوامل کاهش‌دهنده کیفیت لاشه طیور عبارت‌اند از:

1)تاول: معمولاً در اثر کیفیت بد بستر و رطوبت ناشی از بستر رخ می‌دهد.

2)پارگی پوست: معمولاً در اثر پرکنی نادرست ( تنظیم نبودن انگشتی‌های پرکن ) و مصرف بعضی داروهای یونوفور رخ می‌دهد.

3)کبودی: هنگام گرفتن طیور در بارگیری، آویزان کردن آن‌ها از زنجیر خط کشتار و کافی نبودن مواد معدنی در استخوان‌ها رخ می‌دهد.

4)شکستگی: به علت بی‌دقتی در بارگیری طیور و حمل آن‌ها، عصبی بودن بیش‌ازحد پرنده در موقع اعمال بی‌حسی ( شوک ) و تنظیم نبودن دستگاه پرکنی طیور در کشتارگاه رخ می‌دهد.

5)قرمزی بال: در اثر کم بودن زمان تخلیه خون بدن ( 75 ثانیه ) و یا گرفتن بال‌ها هنگام بارگیری اتفاق می‌افتد.

کیفیت رنگ گوشت طیور

PH گوشت بعد از کشتار نشان‌دهنده کیفیت آن است. در PH بالا، گوشت تیره و خشک می‌گردد. در این مورد استرس ناشی از حمل‌ونقل نیز عامل مؤثری در کیفیت است. در PH پایین، گوشت ظاهری رنگ‌پریده و مرطوب دارد که آن‌هم به علت استرس هنگام کشتار می‌باشد. بی‌حس کردن طیور قبل از کشتار نقش مهمی در خون‌گیری و رنگ گوشت دارد. قبل از انجام ذبح، توسط دستگاه شوکر به پرنده‌های زنده‌ای که در چنگک‌ها قرارگرفته‌اند، شوکی وارد می‌شود. بعد از شوک طیور، مرحله سربری می‌باشد که توسط ذابح و روبه‌قبله عمل کشتار انجام می‌گیرد، انجام شوک به طیور قبل از کشتار به‌منظور ایجاد آرامش و تخلیه سریع و کامل خون از لاشه و جلوگیری از انقباض عضلات در هنگام کشتار ( به‌منظور ترد شدن گوشت ) انجام می‌گیرد. همچنین میزان ولتاژ برق مورداستفاده و مدت‌زمان بی‌حسی نیز مهم است. لازم به ذکر است که استفاده از ویتامین E در طی زمان پرورش، زمان ماندگاری گوشت را بیشتر می‌کند.

  • اصفهان - خیابان لاله - روبروی پارک لاله
  • 031-34702131
  • 35298131 -031
  • این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

نمونه محصولات ما

ارسال یک پیام

  Mail is not sent.   Your email has been sent.
Top